MEDJUGORJE - pielgrzymka

Krajowe Duszpasterstwo Służby Zdrowia organizuje pielgrzymkę do MEDJUGORJE

Termin:

09 – 14.09.2019r.

I DZIEŃ – WARSZAWA – DUBROWNIK – MEDJUGORJE 

Przelot na trasie Warszawa – Dubrownik. Zwiedzanie Dubrownika, zwanego „Perłą Adriatyku” lub „Słowiańskimi Atenami” – Brama Pile, fontanna Onufrego, główna ulica Stradun, katedra Matki Bożej. Spacer wzdłuż murów obronnych z XIV wieku – jednej z największych atrakcji miasta. Przejazd do Medjugorje. Zakwaterowanie. Obiadokolacja. Nocleg.


II DZIEŃ – MEDJUGORJE

Śniadanie. Nawiedzenie sanktuarium, zapoznanie z historią miejsca. Lunch. Czas na indywidualną modlitwę. Obiadokolacja. Wieczorne nabożeństwo. Nocleg.


III DZIEŃ – MEDJUGORJE – MOSTAR

Śniadanie. Przejazd do Mostaru. Zwiedzanie – kamienny Stary Most na Naretwie, kościół oo. Franciszkanów, dzielnica muzułmańska Stara Carsija, tradycyjne warsztaty rzemieślnicze, meczet Koski Mehmed-Paszy. Po południu powrót do Medjugorje. Obiadokolacja. Wieczorne nabożeństwo. Nocleg.


IV DZIEŃ – MEDJUGORJE

Śniadanie. Wejście na Górę Objawień, Droga Krzyżowa. Lunch. Czas wolny. Obiadokolacja. Wieczorne nabożeństwo. Nocleg.


V DZIEŃ – TROGIR – SPLIT

Śniadanie. Trogir – nazywany również „małą Wenecją” ze względu na liczne, wąskie uliczki. Miasto wpisane jest w całości na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO: katedra z portalem Mistrza Radovana, serce miasta – plac św. Jana Pawła II. Split – kompleks pałacowy Dioklecjana, starówka, pomnik biskupa Grzegorza Ninskiego. Powrót do Medjugorje. Obiadokolacja. Nocleg.


VI DZIEŃ – MEDJUGORJE – DUBROWNIK – WARSZAWA

Śniadanie. Do południa czas wolny w Medjugorje. Lunch. Przejazd do Dubrownika. Przelot na trasie Dubrownik – Warszawa.


Organizator zastrzega sobie możliwość zmiany kolejności zwiedzania


CENA:


2800 PLN

CENA ZAWIERA:

  • przelot samolotem PLL LOT na trasie Warszawa – Dubrownik – Warszawa
  • 5 noclegów w hotelu 3* w Medjugorje (pokoje dwuosobowe, dopłata do pokoju  jednoosobowego 400 PLN) 
  • wyżywienie: 5 śniadań, 3 obiady i 5 obiadokolacji
  • przejazdy autokarem wg programu
  • bilety wstępu do zwiedzanych obiektów
  • opiekę pilota/ przewodnika
  • opiekę duchową kapłana
  • ubezpieczenie KL i NNW (zawiera doubezpieczenie od chorób przewlekłych)

FORMALNOŚCI

 

  1. W celu rezerwacji miejsca należy skontaktować się z Biurem Pielgrzymkowym Ad Astra:

- telefon: +48 795 560 888

- e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

  1. W ciągu 14 dni od rezerwacji miejsca należy odesłać do Biura Pielgrzymkowego Ad Astra wypełnione zgłoszenie:

- tradycyjną pocztą na adres:

Biuro Pielgrzymkowe Ad Astra
ul. Świerkowa 13, 43-178 Ornontowice 

- lub mailowo: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 

 

  1. W ciągu 14 dni od rezerwacji miejsca należy wpłacić zaliczkę 500 PLN na konto Biura Pielgrzymkowego Ad Astra – nr konta: 40 2490 0005 0000 4500 7878 3543. Prosimy o dokładne opisanie przelewu, z podaniem nazwiska uczestnika, terminu i kierunku wyjazdu

 

  1. Ok 2 miesiące przed terminem każdy z uczestników zostanie listownie poinformowany
    o szczegółach dotyczących wyjazdu (zbiórka, przelot, bagaż itp.) oraz dopłaty. Pełną wpłatę uiścić należy najpóźniej do 40 dni przed wyjazdem, tzn. do 31.07.2019r.

 
Wpr. R.S.

 

Rekolekcje Wielkopostne 2019 Warszawa - Praga

23-24. 03. 2019 zapraszamy na Rekolekcje Wielkopostne – Benedyktyńskie recepty dla medyków

Krajowe Duszpasterstwo Służby Zdrowia zaprasza  na Rekolekcje Wielkopostne

w Auli przy Katedrze Świętego Floriana na Pradze:

Wpr. R.S.

PAPIESKIE ORĘDZIE Z OKAZJI 27 ŚWIATOWEGO DNIA CHOREGO

 

ORĘDZIE PAPIEŻA FRANCISZKA NA XXVII ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO 2019 r.

“Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8)

Drodzy Bracia i Siostry,

 

“Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8). Są to słowa wypowiedziane przez Jezusa, gdy wysłał apostołów do szerzenia Ewangelii, aby Jego Królestwo było propagowane przez gesty bezinteresownej miłości.

 

Z okazji XXVII Światowego Dnia Chorego, który w sposób uroczysty będzie obchodzony w Kalkucie w Indiach dnia 11 lutego 2019 roku, Kościół – Matka wszystkich swoich dzieci, zwłaszcza słabych – pamięta, że gesty wielkodusznego daru, jak te Miłosiernego Samarytanina, są najbardziej wiarygodną drogą ewangelizacji. Opieka nad chorymi wymaga profesjonalizmu i czułości, bezinteresownych gestów, niezwłocznych i prostych, jak zwyczajny dotyk, poprzez które daje się odczuć drugiemu, że jest “ważny”.

 

Życie jest darem od Boga, jak napomina święty Paweł: “Cóż masz, czego byś nie otrzymał?” (1 Kor 4,7). Egzystencja, właśnie dlatego, że jest darem, nie może być uważana za zwykłe posiadanie czy prywatną własność, zwłaszcza w obliczu zdobyczy medycyny i biotechnologii, które mogłyby doprowadzić człowieka do ulegnięcia pokusie manipulowania “drzewem życia” (por. Rdz 3,24).

 

W obliczu kultury odrzucenia i obojętności chciałbym stwierdzić, że dar powinien być uznany za paradygmat zdolny do przeciwstawienia się indywidualizmowi i współczesnemu rozdrobnieniu społecznemu, do poruszenia nowych więzi i różnych form współpracy ludzkiej między narodami i kulturami. Dialog, będący warunkiem daru, otwiera relacyjne przestrzenie ludzkiego wzrostu i rozwoju, zdolne przełamać skonsolidowane schematy sprawowania władzy w społeczeństwie.

 

Darowanie nie utożsamia się z czynnością dawania, ponieważ może być ono tak nazwane tylko, jeśli daje się siebie samego. Nie może to być zredukowane do zwyczajnego przekazania jakiejś własności lub przedmiotu. Różni się ono od dawania właśnie dlatego, że zawiera dar z siebie i zakłada pragnienie utworzenia więzi. Dar jest więc wzajemnym uznaniem, które jest konieczną cechą więzi społecznej. W darze kryje się odbicie miłości Bożej, która osiąga punkt kulminacyjny we wcieleniu Jezusa i w wylaniu Ducha Świętego.

 

Każdy człowiek jest biedny, potrzebujący i ubogi. Kiedy rodzimy się, aby żyć, potrzebujemy opieki naszych rodziców. Stąd w żadnej fazie i na żadnym etapie życia nikt z nas nie jest w stanie całkowicie uwolnić się od potrzeby i pomocy innych, nie jest też nigdy w stanie przezwyciężyć granicy bezsilności przed kimś lub przed czymś. To jest ten stan, który charakteryzuje nasze bycie “stworzeniami”. Uczciwe uznanie tej prawdy zachęca nas do pozostawania pokornymi i do praktykowania z odwagą solidarności jako cnoty nieodzownej dla istnienia.

 

Ta świadomość przynagla nas do działania odpowiedzialnego i przemyślanego, mając na uwadze dobro, które jest jednocześnie osobiste i wspólne. Tylko kiedy człowiek pojmuje siebie nie jako zamknięty świat, ale jako kogoś ze swej natury związanego ze wszystkimi innymi – jako “bracia” – możliwa jest praktyka solidarności społecznej, oparta na dobru wspólnym.

 

Nie wolno nam się bać uznać siebie za potrzebujących i niezdolnych zapewnić sobie wszystkiego, czego potrzebujemy, gdyż sami o własnych siłach nie jesteśmy w stanie pokonać wszystkich ograniczeń. Nie obawiajmy się tej prawdy, ponieważ sam Bóg w Jezusie pochylił się (por. Flp 2,8) i pochyla nad nami i naszym ubóstwem, aby nam pomóc i dać te dobra, których sami sobie nie jesteśmy w stanie zapewnić.

 

Na okoliczność uroczystej celebracji w Indiach chciałbym z radością i podziwem przypomnieć postać Świętej Matki Teresy z Kalkuty, wzorca miłości, która uwidoczniła miłość Boga wobec ubogich i chorych. Jak stwierdziłem w czasie jej kanonizacji, “Matka Teresa przez całe swoje życie była hojną szafarką Bożego miłosierdzia, gotową do służenia wszystkim przez przyjmowanie i obronę ludzkiego życia, tego nienarodzonego oraz tego opuszczonego i odrzuconego. (…) Pochylała się nad osobami wyczerpanymi, pozostawionymi śmierci na poboczach dróg, rozpoznając w nich godność daną im przez Boga; zabierała głos wobec możnych tej ziemi, aby uznali swoje winy wobec zbrodni (…) ubóstwa stworzonego przez nich samych. Miłosierdzie było dla niej ‘solą’, która nadaje smak każdemu jej działaniu i ‘światłem’ rozjaśniającym ciemności tych, którzy nie mieli już nawet łez, aby płakać nad swoim ubóstwem i cierpieniem. Jej misja na obrzeżach miast i na egzystencjalnych peryferiach pozostaje w naszych czasach wymownym świadectwem Bożej bliskości wobec najbiedniejszych z biednych” (Homilia, 4 września 2016).

 

Święta Matka Teresa pomaga nam zrozumieć, że jedynym kryterium działania musi być bezinteresowna miłość wobec wszystkich, bez względu na język, kulturę, grupę etniczną czy religię. Jej przykład nadal prowadzi nas do poszerzania horyzontów radości i nadziei dla ludzkości potrzebującej zrozumienia i czułości; zwłaszcza dla tych, którzy cierpią.

 

Ludzka wielkoduszność jest zaczynem działania wolontariuszy, którzy mają wielkie znaczenie w sektorze społeczno-medycznym i którzy w wymowny sposób żyją duchowością Miłosiernego Samarytanina. Dziękuję i wspieram wszystkie stowarzyszenia wolontariackie, które zajmują się transportem i ratowaniem pacjentów, które zapewniają dawstwo krwi, tkanek i organów. Szczególnym obszarem, w którym Wasza obecność wyraża optykę Kościoła, jest ochrona praw chorych, zwłaszcza tych cierpiących na choroby wymagające specjalnej opieki, nie zapominając także o wymiarze zwiększania świadomości i profilaktyki. Wasza służba wolontaryjna w strukturach sanitarnych i domowych ma ogromne znaczenie, począwszy od opieki zdrowotnej po wsparcie duchowe. Korzysta z niej wielu chorych, samotnych, ludzi w podeszłym wieku, słabych psychicznie i fizycznie.

 

Zachęcam Was, abyście nadal byli znakiem obecności Kościoła w zsekularyzowanym świecie. Wolontariusz jest bezinteresownym przyjacielem, któremu można powierzyć myśli i emocje; poprzez słuchanie tworzy on warunki, w których chory, nie jest już biernym obiektem opieki, ale staje się aktywnym podmiotem i bohaterem wzajemnej relacji, zdolnym do odzyskania nadziei i lepiej przygotowanym do zaakceptowania leczenia. Wolontariat komunikuje wartości, zachowania i style życia, które w centrum mają pasję obdarowywania. W ten sposób realizuje się humanizacja opieki.

 

Postawa bezinteresowności powinna pobudzać przede wszystkim katolickie placówki opieki zdrowotnej, ponieważ to właśnie logika Ewangelii określa ich działanie, zarówno na obszarach najbardziej zaawansowanych, jak i w miejscach najtrudniejszych. Katolickie placówki są powołane, aby wyrażać istotę daru, darmowości i solidarności, w odpowiedzi na logikę zysku za wszelką cenę, logikę dawania, aby otrzymywać, logikę wyzysku nie zwracającego uwagi na ludzi.

 

Wzywam Was wszystkich, na różnych poziomach, do promowania kultury bezinteresowności i daru, niezbędnych do przezwyciężenia kultury zysku i odrzucenia. Katolickie instytucje opieki medycznej nie powinny wpadać w myślenie biznesowe, ale dbać o opiekę nad człowiekiem, bardziej niż o zysk. Wiemy, że zdrowie jest relacyjne, zależy od interakcji z innymi i potrzebuje zaufania, przyjaźni i solidarności. To jest dobro, którym można się cieszyć “w pełni” wyłącznie, gdy się nim dzieli. Wskaźnikiem zdrowia chrześcijanina jest radość z bezinteresownego daru.

 

Was wszystkich zawierzam Maryi, Uzdrowieniu chorych. Niech nam pomaga dzielić się darami otrzymanymi w duchu dialogu i wzajemnego przyjęcia, abyśmy żyli jak bracia i siostry, uważni na potrzeby jedni drugich, abyśmy wiedzieli, jak dawać z sercem hojnym i uczyli się radości z bezinteresownej służby. Z miłością zapewniam wszystkich o mojej bliskości w modlitwie i z serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa.

 

Watykan, 25 listopada 2018

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

źródło: deon.pl

Wpr. R.S. 





9.06.2018 Apel Polskich Stowarzyszeń Medycznych w obronie życia

APEL POLSKICH STOWARZYSZEŃ MEDYCZNYCH W OBRONIE ŻYCIA, WOBEC STANOWISKA POLSKIEGO TOWARZYSTWA GENETYKI  CZŁOWIEKA (PTGC)  i POLSKIEGO TOWARZYSTWA GINEKOLOGÓW I POŁOŻNIKÓW (PTGP)

DOTYCZĄCEGO  ZASAD I WARUNKÓW PODEJMOWANIA INDYWIDUALNYCH DECYZJI PROKREACYJNYCH  W PRZYPADKACH RYZYKA POJAWIENIA SIĘ WAD i ZABURZEŃ ROZWOJOWYCH U POTOMSTWA.

Warszawa 9. czerwiec 2018 r

Treść Stanowiska  opublikowanego przez specjalistów położników i ginekologów oraz lekarzy genetyków i diagnostów laboratoryjnych z zarządów towarzystw naukowych PTGC i PTGP, przedstawia pogląd, że powołanie lekarza nie przeszkadza by wydawał on wyroki śmierci na bezbronne chore dzieci i zgodnie z procedurami medycznymi wykonywał je, realizując wolę kobiety matki. Trzeba przeciwko takim opiniom energicznie protestować w imieniu chorych i zabijanych z powodu choroby dzieci, w trosce o fizyczne i psychiczne zdrowie matek. Apelujemy w imieniu pracowników medycznych, których sumienia są łamane oraz w imieniu całego polskiego społeczeństwa, którego przeważająca część nie akceptuje cywilizacji śmierci, aby zachować przy życiu dzieci z ryzykiem wad i zaburzeń rozwojowych i zapewnić im odpowiednią opiekę po urodzeniu.

Częstość  występowania   wad  rozwojowych  u noworodków  wynosi w populacji 2-4%.    Częstość ta jest modyfikowana przez wybiórczą diagnostykę prenatalną i zabijanie przed urodzeniem większości dzieci z wadami wrodzonymi. Najlepsze standardy ginekologii, położnictwa i pediatrii nie są w stanie zagwarantować kobiecie możliwości zajścia w ciążę, prawidłowego jej przebiegu i urodzenia zdrowego dziecka. Rolą lekarza nie jest zapewnienie kobiecie możliwości „posiadania” dziecka, bo nie jest ono przedmiotem własności, ale osobowym odrębnym człowiekiem, od momentu poczęcia. Odmowa udziału lekarza w czynnościach „gwarantujących ciążę” z zakresu  wspomaganej prokreacji uderzających w godność małżonków i narażających poczęte dziecko na podwyższone  ryzyko wad wrodzonych i powikłań u matki, nie obniża jego autorytetu  społecznego, przeciwnie, podkreśla jego rolę służebną wobec rodziców i dziecka.

Działanie lekarzy nie powinno ograniczać się do monitorowania zdrowia matek, przebiegu ciąży i rozwoju dziecka.  Powinno zmierzać przede wszystkim do identyfikacji, eliminowania lub zmniejszenia siły oddziaływania czynników ryzyka wad wrodzonych i powikłań ciąży pochodzących ze stylu życia i środowiska zewnętrznego (profilaktyka pierwotna). Prawidłowy wynik badania prenatalnego nie chroni ciąży i nie zapewni zdrowia dziecku ani matce. Postęp dotyczący wiedzy i technologii medycznej umożliwia wczesne wykrycie  nieprawidłowości w okresie prenatalnym i ich leczenie. Nie może być jednak stosowany do eliminacji wad i chorób wrodzonych poprzez likwidację pacjenta na wczesnym etapie rozwoju. Celem diagnostyki prenatalnej  powinno być  dobro dziecka, jego życie i zdrowie a nie wygoda rodziców, specyficznie pojmowania prywatność matki lub pragnienie zaoszczędzenia przez państwo na opiece nad dziećmi chorymi poprzez ich zabicie, zanim się urodzą. Dzięki tej diagnostyce  można poinformować rodziców i przygotować ich do opieki nad chorym dzieckiem, wcześnie udzielić dziecku terapeutycznej pomocy medycznej przed lub po urodzeniu. Obecnie niezgodnie z Etyką Lekarską w wielu przypadkach diagnoza prenatalna stała się podstawą wyroku i uśmiercenia pacjenta. Wykonywanie terminacji ciąży z powodu kwalifikacji dziecka do grupy niepełnosprawnych godzi w etos lekarza składającego przysięgę Hipokratesa na początku swej drogi zawodowej.

Kodeks Etyki Lekarskiej w Art. 2 zdecydowanie zobowiązuje lekarza do  ochrony życia matki i dziecka, gdyż:  „powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego” Jednocześnie  zakazuje pewnych działań: „lekarz nie może posługiwać się wiedzą i umiejętnością lekarską w działaniach sprzecznych z tym powołaniem”  bo „najwyższym nakazem etycznym lekarza jest dobro chorego”

Lekarz, w trosce o pacjenta  powinien udzielić wszystkich informacji o stanie zdrowia matki i dziecka oraz „poinformować pacjenta o stopniu ewentualnego ryzyka zabiegów diagnostycznych i leczniczych i spodziewanych korzyściach związanych z wykonywaniem tych zabiegów”  (Art. 13 KEL) ale nie ma obowiązku realizacji każdej woli rodziców dotyczącej życia ich dzieci. Nie ma prawa sugerować aborcji jako rozwiązania trudnej sytuacji prawdopodobieństwa wystąpienia wady, ponieważ  ”Lekarzowi nie wolno dyskryminować osób ze względu na dziedzictwo genetyczne”.  (KEL Art. 51h). Zgodnie z Kodeksem Etyki: „Lekarz nie może wykorzystywać swego wpływu na pacjenta w innym celu niż leczniczy.” (Art. 14) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że lekarz nie ma obowiązku angażować się w organizację aborcji ani sam jej wykonywać. Trzy wyjątki w Ustawie o ochronie płodu zwalniają jedynie lekarza od odpowiedzialności karnej za wykonanie aborcji w pewnych sytuacjach a nie są wyznacznikiem postępowania medycznego w okolicznościach  medycznie trudnych. Zgodnie z Art. 39 KEL „podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie i życie jej dziecka. Dlatego obowiązkiem lekarza są starania o zachowanie zdrowia i życia dziecka również przed jego urodzeniem. Aborcja nie zapewni kobiecie „pełni zdrowia fizycznego i psychicznego” o czym powinna być poinformowana. tak jako o ryzyku podjętej diagnostyki prenatalnej „lekarz ma obowiązek poinformować o ryzyku związanym z przeprowadzeniem badań przedurodzeniowych.”  (Art. 38.3 KEL) Takie zakończenie ciąży, wbrew prezentowanemu przekonaniu autorów Stanowiska, może przynieść kobiecie realną „szkodę dla jej obecnego zdrowia i możliwości realizacji dalszych planów prokreacyjnych”

Ani kobieta – matka, ani lekarz, ani ojciec nie mają prawa decydować o życiu lub śmierci dziecka, które jest odrębną istotą ludzką mającą swoje rzeczywiście autonomiczne prawo do życia. Lekarze nie  mają prawa ustalać zasad podejmowania indywidualnych decyzji prokreacyjnych, czy dyktować warunków, w jakich są podejmowane, jak brzmi tytuł Stanowiska. Każde dziecko jako istota ludzka ma prawo do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, także wówczas,  gdy nastąpi  ona w sposób naturalny w okresie prenatalnym prowadząc do dramatu poronienia samoistnego czy ciąży obumarłej.

Kryteria diagnostyczne chorób wrodzonych i wad rozwojowych mogących stać się podstawą do wykonania aborcji nie są ścisłe i zazwyczaj opierają się  na  obserwacji dzieci  z podobnymi zmianami i doświadczeniu lekarza w tym zakresie. Tworzenie katalogu wad nie jest realne,  ponieważ ekspresja zmian genetycznych jest indywidualnie zmienna w zależności od wielu czynników genetycznych i ich relacji ze środowiskiem. Doświadczeniem pediatrów jest, że dzieci uznane za ciężko obciążone genetycznie, dzięki profesjonalnej opiece lekarzy, rodziców i rehabilitantów rozwijają sie lepiej niż sugerują to medyczne opisy wady i przeżywają znacznie dłużej – często nie spełniając kryterium wady ciężkiej czy letalnej (śmiertelnej) .

Obrazy dzieci zabitych w wyniku aborcji, określane w Stanowisku jako makabryczne są prawdziwe. Tak aborcja rzeczywiście wygląda. W sprawozdaniach szpitali do NFZ na temat metody legalnej aborcji najczęściej wymieniane jest wyłyżeczkowanie macicy, któremu towarzyszy rozkawałkowanie ciała dziecka. Prezentacja tych obrazów w miejscach publicznych stanowi jedną z form rzetelnej informacji społecznej o przebiegu takiego zakończenia ciąży. Autorzy Stanowiska podkreślają, że makabryczne obrazy aborcji wpływają negatywnie na psychikę osób młodych, przemilczając wpływ wykonanej w ramach kontraktu z NFZ aborcji na życie poczętego dziecka, na psychikę matki i relacje w rodzinie.

Coraz dokładniejsze, dzięki postępom wiedzy medycznej, metody diagnostyki  nieprawidłowości  rozwojowych, nadal nie są pozbawione błędów. Wydawanie na ich podstawie wyników fałszywie dodatnich prowadzi  do uśmiercania dzieci wolnych od zmian genetycznych a mylnie uznanych za ciężko uszkodzone. Według obowiązującego prawa wystarczy prawdopodobieństwo choroby lub wady rozwojowej dziecka by je zabić przed urodzeniem. Diagnostyka prenatalna wykonywana jest w ramach programu Ministerstwa Zdrowia określanego jako profilaktyka wad rozwojowych. Dziwna to profilaktyka chorób, która polega na  zabijaniu  podejrzewanych o chorobę lub chorych dzieci. Określana jako terminacja ciąży, jest wykonywana przez pracowników służby zdrowia. Godzi to w istotę powołania i  zawodu lekarza, pielęgniarki czy diagnosty laboratoryjnego, których  zadaniem jest  służyć i pomagać  człowiekowi żyć  a nie zabijać go, nawet wówczas, kiedy jest to zgodne z przepisami prawa.

Zgadzamy się w pełni z autorami Stanowiska co do potrzeby zwiększenia zakresu pomocy finansowej, organizacyjnej i medycznej dla rodziców wychowujących niepełnosprawne dziecko. Dlatego zasadne jest posługiwanie się w debacie publicznej konkretnym przykładem często występującej choroby uwarunkowanej genetycznie. Daje to zrozumienie społeczne możliwości funkcjonowania i roli wsparcia na poprawę życia niepełnosprawnego pacjenta.

Jako lekarze uważamy, że obecność chorego dziecka w rodzinie nie jest „szkodą dla zdrowego rodzeństwa”. Przeciwnie, spaja rodzinę, uczy inne dzieci asertywności, szacunku dla odmienności i  dla choroby. Po to organizuje się w szkołach klasy integracyjne. Nie chodzi tylko o dobro niepełnosprawnych dzieci,  ale także ich zdrowych  rówieśników.

Apel podpisali przedstawiciele lekarzy, pielęgniarek i farmaceutów z  Polskich Stowarzyszeń Medycznych:

KATOLICKIE STOWARZYSZENIE LEKARZY POLSKICH

  • Dr n. med. Elżbieta Kortyczko, Prezes Zarządu Głównego KSLP specjalista pediatrii i neonatologii, Katowice
  • Prof. dr hab. n. med  Alina T. Midro Wiceprezes Zarządu Głównego KSLP, Prezes oddziału Podlaskiego specjalista genetyki klinicznej, Białystok                                                    
  • Prof. dr hab. n. med Bogdan Chazan, Wiceprezes Zarządu Głównego KSLP ,Prezes oddziału Mazowieckiego specjalista ginekologii i położnictwa, Warszawa
  • lek. med. Grażyna Rybak, Delegat Oddziału Mazowieckiego KSLP,   specjalista pediatrii, Warszawa

KATOLICKIE STOWARZYSZENIE PIELĘGNIAREK I POŁOŻNYCH POLSKICH

  • mgr Beata Baliszewska Prezes Zarządu Głównego KSPIPP , Warszawa
  • Krystyna Starosta Prezes Oddziału Warszawskiego KSPIPP ,Warszawa

 STOWARZYSZENIE FARMACEUTÓW KATOLICKICH  POLSKI

  • Dr Małgorzata Prusak Prezes Zarządu Głównego SFKP
  • mgr Danuta Brańska Koło Warszawskie SFKP

 POLSKIE STOWARZYSZENIE NAUCZYCIELI NATURALNEGO PLANOWANIA RODZINY

  • Lek. med. Ewa Ślizień Kuczapska, Prezes  PSNNMPR,  specjalista ginekologii i położnictwa

 KOŁO LEKARZY KATOLIKÓW OKRĘGOWEJ IZBY LEKARSKIEJ W WARSZAWIE

  • Lek. med.  Aleksandra Dziarczykowska-Kopeć Przewodnicząca Koła, Specjalista ginekologii i położnictwa, i medycyny rodzinnej

 Do wiadomości :

  1.  Prezesa Rady Ministrów Mateusz Morawiecki
  2. Marszałek Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej Marek Kuchciński
  3. Marszałek Senatu Rzeczpospolitej Polskiej Stanisław Karczewski
  4. Sejmowa Komisja Zdrowia
  5. Senacka komisja Zdrowia
  6. Minister Zdrowia prof. dr hab. n. med. Łukasz Szumowski
  7. Biuro Rzecznika Praw Pacjenta Bartłomiej Łukasz Chmielowiec
  8. Rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar
  9. Redakcja Gazety Lekarskiej
  10. Redakcja Puls Medycyny
  11. Inne media

 Apel Polskich Stowarzyszeń Medycznych w obronie życia wobec stanowiska PTGC i PTGP 9.06.2018.publ.

Wpr. R.S.

ZARZĄD GŁÓWNY KATOLICKIEGO STOWARZYSZENIA PIELĘGNIAREK I POŁOŻNYCH POLSKICH
UL. RADNA 14 , 00-341 WARSZAWA
NIP 525-15-75-143  REGON 011-206-701

Copyright (c) Katolickie Stowarzyszenie Pielęgniarek i Położnych Polskich 2013. All rights reserved.
Designed by mixwebtemplates.com